"เดี๋ยวกูก็ต้องไปอยู่หอ" เพื่อนผมพูดไว้นานจนเกือบลืม

               เช้าวันเสาร์ของเดือนต้นฝน อากาศร้อนอบอ้าวเอาเรื่องอยู่พอสมควร ขนาดทำให้ตื่นได้

ไม่ได้คิดอะไรนอกจากปาดเหงื่อที่หลังออก ไม่รู้จะร้อนไปไหนประเทศไทย นอนกันไม่เคยเต็มตื่น

แต่ก็นั่นแหละ, เราอยู่มาจนชินแล้ว(มั้ง)กับอากาศแบบนี้

               เพิ่งนึกได้ว่า พรุ่งนี้เพื่อนมันจะไปเรียนต่อที่ต่างจังหวัด คือ ต้องไปอยู่หอที่นั่นเลย

จริงๆแล้วไม่ใช่เรื่องตื่นเต้นอะไรหรอก เพราะไปด้วยการศึกษาเรียนวิชาชีพต่อเท่านั้น

ไม่ได้ไปตายหรือหายไปไหน แต่, ไม่ใช่กับคนที่คุ้นเคยกันมาถึง15-16 ปีตั้งแต่เด็ก-โต (ผมว่าใจมันหาย)

เหมือนเรื่องละครหรือหนังใหญ่บางเรื่อง น่าตลกนะกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับในชีวิตประจำวันของเรา

บางครั้งที่นั่งคุยกับตัวเอง ว่า "เพราะอะไรที่ทำให้คนคนนึงได้เจอกับคนอีกคนหนึ่ง" 

               ความบังเอิญ__ผมเคยพยักหน้าให้มัน เนื่องจากชื่นชมกับความสามารถของมัน

ที่นำพาใครบางคนมาให้เราได้รู้จัก พูดคุยและจนรักใคร่กลมเกลียวเช่นทุกวันนี้และคงต่อๆไป

แล้ววันนึงใครบางคนที่ผูกพันธ์ ต้องก้าวออกจากชีวิตเราไป เพื่อพบเจอกับความบังเอิญข้างหน้าอีก

ความบังเอิญที่เขาจะต้องเจอเพื่อนใหม่ โอเคร,ไม่ใช่อิจฉาหรืออยากอ้อนวอนใครมาให้สนใจเรา

แต่ถ้าพูดถึงอารมณ์ที่วูบไปกับการที่ขาดบางสิ่ง ชีวิตเหมือนมีช่องโหว่ง คงไม่เหงามาก แต่ดูเคว้งบ้าง

               เหมือนเรือที่ยังไม่ได้ทอดสมอและไม่ได้ลอยไปไหน เคว้งๆลอยๆ อยู่อย่างนั้น

               "ชีวิตก็คงคล้ายกันกับเรือ"

"ถ้าเรือมีรูคงจมลง ถ้าชีวิตขาดเพื่อนก็คงแย่เลย" ใครบางคนต่อกระซิบให้ซึ้งกันเล่นๆในวงเหล้า

               ไม่รู้จะดีใจหรือร้องไห้ดี กับการไปเรียนต่อของเพื่อน ผมเคย__ลองคิดดูว่า ถ้าหายไปแล้ว

จะหายไปเลยไหม ?

               แน่นอน, คำตอบที่ได้รับคือ การรอและหวังไว้ลึกๆแค่นั้น มันดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อย

 แต่สำหรับผมมันใหญ่โตกว่านั้น การจากลาไม่ใช่เรื่องน่ายินดีสักเท่าไหรกับคนที่รักชอบพอกันหรือ

 มีความผูกพันธ์กัน แทบจะทุกอย่าง เพื่อน แฟน ญาติสนิทมิตรสหายแม้กระทั่งสัตว์เลี้ยงบางชนิด

ล้วนต่างกลัวการพรากจากกันทั้งสิ้น ไม่ใช่แค่เธอ ไม่ใช่แค่เขา มีอีกหลายคนที่กลัว

               บางที การบอกลาก็ช่วยเยียวยาสมานแพ้ใจได้บ้าง เพราะอย่างน้อยยังได้ทำใจไว้แล้ว ดีกว่ารู้ทีหลัง

จะมีใครบ้างที่มีเวลาเหลือพอที่บอกลาให้กับทุกคนที่เรารัก ให้เตรียมใจ

               "วูบหนึ่ง คิดว่าความบังเอิญก็ดูโหดร้ายที่สุด ที่ทำให้เราต้องห่างกันไป"

แต่คงไม่เป็นไรหรอก หากจะไม่มีแม้คำบอกลาหรือจะไม่กลับมา

                เพราะถึงยังไงก็ดีใจและก็ขอบคุณ

      , ที่บังเอิญทำให้เราได้เจอกัน

Comment

Comment:

Tweet