3 ทุ่มครึ่งแล้ว ,ข้าวสารยังเป็นที่ครึกครื้นของพวกท่องราตรีเช่นนี้ตลอด

            ฟ้าครึ้มฝนเต็มที เรานัดกันไว้ที่หน้ากองสลาก

ด้วยความคิดถึงและกระหายเพียงสิ่งมึนเมาด้วยกันทั้งคู่ ที่นี่เหมาะเหลือเกินกับความสุข

จริงๆแล้วเธอชื่อ ฟ้า แต่ผมเรียกเขาว่า "คุณ"  คงเพราะความไม่สนิทถึงขั้นเรียกชื่อ

เขาเป็นเพื่อนสมัยประถม เราห่างเหินกันไปนานนานพอที่จะลืมกันได้

แต่ด้วยโลกอินเตอร์เนตพาให้พบเจอ เมื่อเจอกันเขารีบชวนผมไปเดินข้าวสาร

ที่นี่เหมือนต่างประเทศเพราะมีแต่ชาวต่างชาติ ถ้ามองเชิงธุรกิจก็คงไปได้สวย

ตรงกันข้าม ที่นี่ไม่มีความเป็นไทยหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงผัดไทย,ผัดหมี่ ที่มีคนไทยขายแค่นั้น

             "อยากหาที่นั่งฟังเพลง" เธอพูดพร่างมองไปรอบๆ แล้วชี้ให้เห็นพิกัดของร้านของชำ

ฝั่งตรงข้ามของร้าน มีนักดนตรีต่างชาติคนนึงกำลังเล่นกีต้าร์อยู่ร้านฝั่งตรงข้าม

เธอร้องตามได้บางเพลง บ้างทำปากพรึมพร่ำในเพลงที่ร้องไม่ได้ มือขวาถือขวดเบียร์

มือซ้ายตบเข่าตามจังหวะ ดูเธอมีความสุขดี ,แต่แววตาส่องใสคล้ายเริ่มมีน้ำตา

ไม่นานเสียงพรึมพร่ำที่น่าขำขันหายไป มีเพียงคราบน้ำตา(อะไรกันที่ทำให้ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้

เสียน้ำตาและเก็บมาคิดในสติที่บกพร่องเช่นนี้) บางทีผมอยากที่จะถามแต่คำถามอาจดูเลวร้ายไป

ผมคงรอให้เธอเล่ามันออกมาเอง หากเธอรู้สึกอยากระบาย

             เธอห่างกับแฟนของเธอไปนาน2ปี แต่ไม่มีวี่แววของคำบอกลา บางความคิดผมว่าแย่มาก

แย่กับความเห็นแก่ตัวที่ปล่อยให้ใครคนนึงรอ รออย่างไม่มีความหมาย ถ้าจะเลิกก็น่าจะบอกกันไป

แล้วให้มันขาดกันไปเลย ผมว่าดีกว่า อย่าอาศัยการกระทำแบบนี้ในการตัดสัมพันธ์บางครั้งเลย

มันดูเอาเปรียบกันเกินไป (ในฐานะคนเคยรักกัน)

             ดนตรีเพิ่งจบไป แต่เรื่องราวชีวิตของเธอไม่รู้จะจบยังไง

             "เดินเล่นกัน" ผมชวนเธอย้ายที่เผื่ออะไรจะดีขึ้น

ได้ที่นั่งใหม่หน้าแฟมิลี่มาร์ท ทว่าน่าแปลกยิ่งดึกผู้คนยิ่งหนาตาแต่ก็ดี จะได้ดูไม่เหงา

เธอเริ่มยิ้มได้ในบางที ที่ผมชวนเธอแซวแฟชั่นการแต่งตัวของชาวต่างชาติ (ในเชิงลามก)

แค่นี้ก็พอ คราบน้ำตาในเวลา2ชั่วโมงที่ผ่านมาดูเศร้าระยำ ทว่าแลกกับรอยยิ้มในหนึ่งนาที น่าคุ้มดี

            

             อีกแล้วกับความรักที่เสียน้ำตาให้ความเห็นแก่ตัวของคนบางคน

ไม่รู้จะประนามคนเหล่านี้เช่นใดดี ถึงจะเข้าใจว่ามันเจ็บแค่ไหน  มีรักได้ย่อมมีเลิกลาอันนี้เห็นด้วย

แต่หาใช่ด้วยวิธีนี้ บอกกันตรงๆคงเจ็บแต่ไม่นาน อย่าทำให้ใครต้องเฝ้ารอคุณทั้งที่ก็รู้ว่าจะไม่กลับมาแล้ว

ในทรรศนะผม การรออะไรสักอย่างเป็นเครื่องหมายบอกตายตัวอยู่แล้ว ว่ามีความต้องการสิ่งนั้น

ในทางกลับกัน การรอที่ยังไม่เข้าใจว่าจะกลับมาไหมหรือจะเอายังไง (กับกูวะ) คล้ายเป็นฝนห่าใหญ่

ที่คิดจะตกก็ตกทั้งๆที่ไม่มีสัญญาณบอกถึงเมฆฝน แล้วพลันจะหยุดก็หยุดทันที ดั่งความพอใจของฟ้า

               " ตี2 17นาที กลับบ้านกัน " ไม่รู้ว่าเพลินกับเสียงหัวเราะของเธอ

หรืออยากนั่งมองดูทุกอย่างในความเป็นไปตรงหน้า

               ผมไปส่งเธอที่บ้าน เพราะเธอเมาเหล้าและเมารัก(จอมปลอม)ในเวลาเดียวกัน

ฝนตกกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง คล้ายแสดงความเศร้าให้เธอ

               ถึงบ้าน ,เธอก็ลงรถไปแล้วหันกลับมาขอบคุณ

" ขอบคุณที่ทำให้ฟ้าไม่ต้องรอกับวันฟังเพลงที่ข้าวสาร "

มันเป็นสัญญาที่เขาคนนั้นพูดไว้แล้วหายไป

 , ว่าจะพามา

 

 

 

(เพิ่งรู้เหมือนกันว่าสิ่งที่ทำไปในวันนี้ คือสิ่งที่เธอเฝ้ารอมาตลอด 2 ปี)

 

edit @ 13 May 2010 22:24:31 by แสงระวี สีส้ม

Comment

Comment:

Tweet

คิดถึง

#2 By (223.206.160.228|223.206.160.228) on 2015-06-26 19:44

สวัสดีนะคะ big smile

#1 By eyee's on 2010-05-20 20:44