เราคุยกันผ่าน msn       

ผมรู้จักเธอได้ไม่นานนักหรือเปล่าก็ไม่รู้

แต่ที่รู้เหมือนเวลามันเพิ่งผ่านจากผมไป

          "จะโทรมาเล่นด้วยหรอ" เธอพิมพ์ผ่านโลกออนไลน์หลังจากแลกเบอร์โทรฯ

ในความรู้สึกนั้นราวกับความกังวลในศาลฎีกา ที่ไม่รู้ได้ถึงคำตัดสินในวันนั้น

เหลือเพียงคำพิพากษาจากศาลเท่านั้นที่รู้แจ้ง

          ไม่กี่วันหลังจากสนทนาผ่านเทคโนโลยีของตัวหนังสือ เปลี่ยนเป็นจากเสียงภาษา

หลายครั้งที่คิดถึงขั้นอยากพบปะเจอหน้าด้วยซ้ำ  แต่เธออยู่จังหวัดทางภาคอีสาน

มันไม่ไกลเกินไปหรอก หากคิดจะไป ทว่าวันเวลาของผมไม่เอื้ออำนวยสักเท่าไหร่

ทำได้อย่างดีก็แค่คุยผ่านเทคโนโลยี สิ่งอำนวยความคิดถึงและโหยหายในเวลานั้น

           "ผมอยากเจอคุณ" บางอย่างทำให้ผมพิมพ์ข้อความนี้ไป 

การที่มีความรู้สึกดีต่อใครสักคนยากเหลือที่จะเก็บกลั้นหรือกลั่นกรองความรู้สึกนั้น

เป็นคำพูดได้

             ไม่นานนักเธอได้เดินทางมากรุงเทพฯ เพื่อจะศึกษาวิชาศิลปะ

ในความคิดตอนนั้นคือโอกาสมาแล้ว แต่ด้วยแรงเฉื่อยของโลกหรือผู้ควบคุมเวลากลั่นแกล้ง

ความเป็นส่วนตัวกลับกลายคล้ายเป็นเวลาส่วนรวมโดยปริยาย ด้วยภาระนับประการของชีวิต

ผมจึงพราดจากความคิดถึงที่เก็บไว้รอเจอเธอจนได้ 

               ผมนึกถึงเนื้อความบางอย่าง ที่ผ่านสายตาและความรู้สึก

เขียนเล่าไว้ใน "บันทึกเรื่องราวไร้สาระของชีวิต"  โดยชาติ กอบจิตติ ในเนื้อความพูดถึงการเดิน

ทางไปสหรัฐอเมริกาของชาติ กอบจิตติ ที่พบเจอมิตรแปลกหน้า และถึงคราวต้องจากกัน

มิตรผู้นั้นขอที่อยู่เพื่อต้องการเจอคนเขาอีก ชาติ พูดว่า

" อย่าเลย ถ้าโชคชะตาฟ้าลิขิตให้เราต้องมาเจอกัน ก็ได้เจอกันเอง

ให้มันเป็นไปโดยกำหนดบัญชาของคนบนฟ้าเหมือนครั้งนี้ดีกว่าหรือโชคร้าย

ถ้าจะไม่ได้เจอกันอีกเลยตลอดทั้งชีวิตก็ไม่เป็นไร เพราะนี่เราก็ได้เจอกันแล้ว "  

                ความหนาวในละอองฝน คงช่วยให้ใจที่ร้อนลุ่มของผมเย็นลงได้บ้าง

เนิ่นนานมาแล้วที่เราไม่ได้คุยกัน ผมไม่เคยเหนื่อยหน่ายกับการเฝ้ารออะไรขนาดนี้

เปล่า__ผมไม่ได้เบื่อกับการเป็นผู้รอ ทว่ามันเหลือเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นในเชิงรูปธรรม

                มีอะไรอีกไหมที่คนเราต่างให้ความสำคัญหรือสนใจไปมากกว่าความเสน่หา

คงหายากหรืออาจจะไม่มีด้วยซ้ำ นับว่าเป็นหนึ่งในความรู้สึกนับร้อยพันที่มนุษย์ค้นหา

อยากได้มาซึ่งครอบครอง หากจะเปรียบความรักในทรรศนะของผม คงตอบยากเหลือเกิน

มันเป็นอะไรมากกว่านั้น มากกว่าที่เราๆที่เข้าใจ 

                 ลมหนาวพัดมา เย็นยะเยือก ท้องฟ้าสวยราวจิตรกรแต่งแต้มสีสันลงบนผืนผ้าใบ

วันเวลาล่วงเลยและร่วงโรยเต็มที สิ่งเก่าๆยังอยู่ในหัวตลอดมา แม้ไม่มากเท่าก่อน

                ,บางวูบ ผมคิดถึงจิตรกรผู้งดงาม จากภาคอีสาน

edit @ 27 Apr 2010 00:35:43 by แสงระวี สีส้ม

Comment

Comment:

Tweet

คนบางคนผ่านมาเพื่อผ่านไป

แต่...

บางคนผ่านเข้ามา

ทำให้หัวใจเราจดจำเค้าไปนานแสนนาน...



#2 By Puer capillos caeruleos habet. on 2010-04-27 00:18

ผมคนนึงฮะที่เคยคบแฟนออนไลน์
แต่มาตอนนี้,,เข็ดละ
มีเเต่คนหลอกลวง,,
รอคนที่ฟ้าส่งมาให้ดีกว่าครับ
อิอิ

#1 By Conspire on 2010-04-26 23:57